Gorset lędźwiowy z pasem ARC 260K-Black Stabilizator nadgarstka ARH 16-Black Stabilizator nadgarstka z odwiedzeniem kciuka ARH 21A-Black Stabilizator kolana z regulacją kąta zgięca ARK 1013
Obręcz miedniczna
OBRĘCZ BIODROWA - BUDOWA

Obręcz tworzy zamknięty krąg kostno-stawowy utworzony przez 3 kości połączone między sobą. Kości wchodzące w skład miednicy to: kość krzyżowa i dwie kości miedniczne oraz połączone z kością krzyżową 4 lub 5 kręgów guzicznych tworzących kość guziczną.

Kość krzyżowa
- utworzona jest przez połączenie pięciu kręgów krzyżowych,
Ze względu na położenie u podstawy kręgosłupa nazywana jest często jego "fundamentem". Znajduje się miedzy dwoma kośćmi biodrowymi. Cechą charakteryzującą tę kość jest jej znaczna zmienność w budowie pomiędzy poszczególnymi osobnikami. Powierzchnia stawowa kości krzyżowej nazywana jest powierzchnią uchowatą.

Kość miedniczna - kość wchodząca w skład obręczy kończyny tylnej (dolnej) (jest kością parzystą. Kości miedniczne łączą się ze sobą w części przedniej za pomocą spojenia łonowego w części tylnej łączą się z kością krzyżową kręgosłupa. Dwie kości miednicze i kość krzyżowa tworzą miednicę. Każda z kości miednicznych składa się ze zrośniętych ze sobą trzech kości:

Kość biodrowa
buduje górna część panewki stawu biodrowego. Po stronie wewnętrznej kości znajduje sie powierzchnia stawowa dla stawu krzyżowo-biodrowego. Nad ta powierzchnia znajduje się guzowatość biodrowa, która jest miejscem przyczepu dla więzadła krzyżowo-biodrowego międzykostnego. Linia przebiegająca pomiędzy stawem krzyżowo-biodrowym a wyniosłością łonowo-biodrowa stanowi linie gdzie przenoszone jest obciążenie z kręgosłupa na kończynę dolna

Kość łonowa
stanowi dolno-przyśrodkową część kości miednicznej łącząc się z kością łonowa strony przeciwnej poprzez spojenie łonowe. Od góry natomiast łączy się z kością biodrowa za pomocą gałęzi górnej kości łonowej, która tworzy 1/5 przednia panewki stawu biodrowego. Boczna część tej kości skierowana jest ku kończynie dolnej i stanowi miejsce przyczepu dla wielu mięśni grupy przyśrodkowej uda.

Kość kulszowa
stanowi dolno-boczna część kości miednicznej. Górna część jej trzonu buduje dno panewki stawu biodrowego i 2/5 jej powierzchni stawowej. W miejscu przejścia trzonu tej kości w gałąź znajduje się guz kulszowy, powyżej przyśrodkowo znajduje się kolec kulszowy, stanowią one miejsce przyczepu dla mięśni i więzadeł.

Kość guziczna zbudowana jest z 4 lub 5 kręgów guzicznych. Często pierwszy krąg występuje samodzielnie. U podstawy kości znajduje się powierzchnia stawowa łącząca się z wierzchołkiem kości krzyżowej.

Połączenia w obrębie obręczy biodrowej:

Poza kościozrostem tworzącym kości biodrowe wyróżniamy następujące połączenia w obrębie obręczy biodrowej:
Staw krzyżowo-biodrowy
Powierzchnia stawowa kości krzyżowej jest wyściełana chrząstką szklistą natomiast kości biodrowej chrząstką włóknista, Torebka stawowa składa się z dwóch warstw, zewnętrznej włóknistej oraz wewnętrznej maziowej. Torebka stawowa wzmacniana jest przez otaczające  więzadła. Część z tych elementów wchodzi w skład najsilniejszych mechanizmów stabilizujących miednice a co za tym idzie cały organizm człowieka. Są to:
  • Więzadło krzyżowo-biodrowe brzuszne
  • Więzadło krzyżowo-biodrowe międzykostne
  • Więzadło krzyżowo-biodrowe
  • Więzadło krzyżowo-guzowe
  • Więzadło krzyżowo-kolcowe
  • Więzadło biodrowo-lędźwiowe


Staw krzyżowo-guziczny
Staw krzyżowo-guziczny ma charakter spojenia, choć czasami występuje tu staw
maziówkowy. Jest wzmocniony przez więzadła krzyżowo-guziczne brzuszne, grzbietowe i
boczne.

Połączenie międzyguziczne
Połączenie międzyguziczne ma charakter spojenia. Z czasem ulega skostnieniu.



Spojenie łonowe

Spojenie łonowe jest połączeniem dość specyficznym. Nie posiada błony maziowej ani mazi, posiada natomiast krążek z chrząstki włóknistej. Wzmocnione jest poprzez więzadła: łonowe górne, łukowate dolne, łonowe tylne i łonowe przednie. Więzadło łonowe tylne jest cienka błona, która łączy się z okostna natomiast przednie to gruba struktura zawierająca włókna zarówno poprzeczne jak i skośne.

Staw biodrowy 
Jest to staw kulisty tworzony przez głowę kości udowej oraz panewkę stawu biodrowego kości miednicznej. Przenosi ciężar ciała z tułowia na kończyny dolne oraz umożliwia ich ruchomość. Jeden z największych stawów organizmu człowieka. Głowa kości udowej jest w całości pokryta chrząstka szklista z wyjątkiem małego dołka, gdzie przyczepia się więzadło głowy kości udowej. Panewka stawu biodrowego ma kształt półkuli skierowanej do przodu, boku i dołu. Powierzchnie stawowa panewki tworzy powierzchnia księżycowata, która otacza dół panewki, nie wchodzący w skład powierzchni stawowej. Torebka stawowa otacza staw biodrowy sięgając do końca szyjki kości udowej. Jest ona wzmocniona przez niżej wymienione więzadła:

  • Więzadło biodrowo-udowe
  • Więzadło łonowo-udowe
  • Więzadło kulszowo-udowe
  • Więzadło głowy kości udowej
  • Więzadło poprzeczne panewki

Asymetria miednicy
Wiele teorii wskazuje miednicę, jako podstawę w stabilności funkcjonalnej narządu ruchu. To dzięki jej symetrii, na którą składa się optymalne ułożenie stawów krzyżowo-biodrowych oraz spojenia łonowego. Przyczyną asymetrii miednicy mogą być zaburzenia rozwojowe (np. dysplazja stawów biodrowych) wady postawy (np. skoliozy, skrócenie kończyn dolnych) oraz zmiany kompensacyjne występujące w przebiegu innych dolegliwości wymuszające asymetryczne ułożenie miednicy, jako odruchowe reakcje na ból (np. bóle korzeniowe, niedowłady mięśniowe, zmiany zwyrodnieniowe w stawach kończyn dolnych, choroby reumatyczne). Nieuchwycona w odpowiednim czasie asymetria może prowadzić do wtórnych przeciążeń innych obszarów i struktur ciała powodując ból u Pacjentów. Praca z Pacjentem przy użyciu specjalistycznych metod pozwala na skorygowanie asymetrii przez prawidłowe zdiagnozowanie przyczyny oraz wyeliminowanie czynników wpływających na asymetryczne ułożenie. Przez odpowiedni dobór środków i metod terapeutycznych działających na pierwotny problem korygujemy asymetrię.

Zespół mięśnia gruszkowatego
Powstaje na skutek przewlekłego wzmożenia napięcia m. gruszkowatego. Mięsień gruszkowaty znajduje się w pośladku i jego rola polega na odwracaniu, odwodzeniu i prostowania uda. Nieco poniżej mięśnia przebiega nerw kulszowy, co powoduje, że patologiczny skurcz mięśnia może powodować ucisk na nerw. Często Pacjent zgłasza w wywiadzie problem bólowy okolicy lędźwiowo-krzyżowej lub pośladka. Objawami są: ból zlokalizowany w rzucie stawu krzyżowo- biodrowego, otworu kulszowego większego i mięśnia gruszkowatego promieniujący do kończyny dolnej, ból utrudnia chodzenie a zwłaszcza wchodzenie na schody, ból narasta przy pochylaniu i unoszeniu czynnym kończyny, bolesne ograniczenie rotacji wewnętrznej, ból głęboko w pośladku, odruchowy zanik m. pośladkowych. Objawy zespołu mięśnia gruszkowatego często mylone są z objawami rwy kulszowej.  Uniesienie kończyny dolnej, wyprostowanej w kolanie, przywiedzenie w stawie biodrowym i rotacja wewnętrzna  powodują ból głęboko w pośladku
Podejmując terapię stosuje się techniki manualne do relaksacji samego mięśnia gruszkowatego jak i tkanek miękkich znajdujących się w okolicy, które mogą odpowiadać odruchowym wzmożonym napięciem.

Zespół mięśnia biodrowo-lędźwiowego
Podwyższone napięcie i skrócenie mięśnia jest bardzo często wynikiem siedzącego trybu życia. Dysfunkcja mięśnia biodrowo- lędźwiowego może towarzyszyć bólom kręgosłupa w odcinku lędźwiowym. Wraz z innymi mięśniami zginającymi staw biodrowy powoduje przodopochylenie miednicy, a tym samym zwiększenie lordozy lędźwiowej i przeciążenie w stawach kręgosłupa. Przywrócenie prawidłowego napięcia i długości mięśnia biodrowego i pozostałych zginaczy stawu biodrowego jest jednym z podstawowych kierunków leczenia bólów krzyża. U pacjentów obserwujemy objawy takie jak: bolesne ograniczenie wyprostu, przykurcz zgięciowy
 i bolesne ograniczenie rotacji wewnętrznej w stawie biodrowym, po stronie przykurczu obniżenie miednicy podczas chodu i rotacja zewnętrzna kończyny, przy obustronnym przykurczu nasilenie lordozy lędźwiowej, przy jednostronnym przykurczu wyprost odcinkowy w segmencie lędźwiowym z rotacją na stronę przykurczu, skośne ustawienie kości krzyżowej oraz zespół m. gruszkowatego z podrażnieniem nerwu kulszowego po stronie przeciwnej. Terapia ma na celu relaksację mięśnia biodrowo- lędźwiowego technikami manualnymi, osteopatycznymi, stretching oraz reedukację mechanizmu prawidłowej postawy.

Kokcygodynia
To zespół objawów bólowych występujący w okolicy kości guzicznej. Bóle mają charakter przewlekły, występują w pozycji stojącej lub siedzącej. Często są skojarzone z rwa kulszową. W ponad 75% wszystkich przypadków kokcygodynii pacjentami są kobiety, najczęściej w wieku pomiędzy 20-45 rokiem życia. W większości przypadków objawy kokcygodynii są wynikiem pourazowego uszkodzenia kości ogonowej (w tym po urazie porodowym). Samoistna kokcygodynia bywa uważana za chorobę psychosomatyczną, jako efekt zwiększonego napięcia w obrębie miednicy, często występuje u pacjentów z depresją. U wielu chorych stwierdza się nadmierną ruchomość kości ogonowej lub przeciwnie zablokowanie ruchomości, zwichnięcie lub nadmierny rozwój jej tkanki chrzęstno-kostnej. Czynnikami usposabiającymi do tych zmian jest siedzący tryb życia, przewlekły stres, zwiększone napięcie mięśni dna miednicy, ciąża, porody. Terapia tego zespołu bólowego uzależniona jest od podłoża choroby. Jeśli ma ona przyczyny funcjonalne terapia obejmuje normalizację napięcia mięśniowego w obrębie miednicy wg technik terapii osteopatii, terapii manualnej, PNF oraz mobilizacje kości guzicznej.

Urazy mięśnia dwugłowego uda
Mięsień dwugłowy uda jest strukturą bardzo często ulegającą urazom. Mięsień dwugłowy leży po tylnej stronie uda. Razem z mięśniem półbłoniastym i półścięgnistym tworzą tzw. grupę kulszowo-goleniową. Jak sama nazwa wskazuje, posiada on dwie głowy ? długą i krótką, różniące się pochodzeniem i miejscem przyczepu. Głowa krótka przyczepia się do wargi bocznej kresy chropawej. Głowa długa przyczepia się do powierzchni tylnej guza kulszowego. Przyczep końcowy mają na głowie kości strzałkowej Główną czynnością tego mięśnia jest zginanie i rotacja na zewnątrz podudzia przy zgiętym stawie kolanowym, spełnia on również rolę prostownika w stawie biodrowym dzięki przyczepowi na guzie kulszowym. Ponadto może on unosić miednicę, gdy udo zostanie ustalone. Uszkodzenia mięśnia dwugłowego podzielić możemy na 3 stopnie. W pierwszym stopniu dochodzi do uszkodzenia niewielkiej ilości włókien mięśniowych bez przerwania ich ciągłości. Odczuwane dolegliwości to najczęściej delikatny ból lub dyskomfort. Ograniczenia ruchomości i siły są niewielkie. Stopień drugi polega na uszkodzeniu większej ilości włókien, część z nich może być przerwana. Charakteryzuje się znaczącą utratą siły mięśniowej i dużym bólem. Stopień trzeci oznacza całkowite przerwanie mięśnia i utratę jego wszystkich funkcji. W najcięższych uszkodzeniach konieczny może okazać się zabieg chirurgiczny. Leczenie fizjoterapeutyczne polega do stworzenia jak najbardziej idealnych warunków do gojenia się uszkodzenia a więc rozluźnienie innych struktur odruchowo napiętych przez ból, mobilizacje i relaksacje mięśniowo- powięziowe, miejscowe schładzanie, głęboki poprzeczny masaż w miejscu urazu oraz napięcia izometryczne. W późniejszej fazie terapii wdrażamy trening ekscentrycznej pracy mięśnia, relaksację poizometryczną oraz trening siłowy.
 
Choroba zwyrodnieniowa stawu biodrowego
Choroba zwyrodnieniowa stawu biodrowego polega na przedwczesnym zużyciu i zwyrodnieniu tkanek tworzących staw biodrowy (chrząstki stawowej, warstwy podchrzęstnej kości, płynu stawowego, torebki stawowej, więzadeł i mięśni). W przebiegu choroby dochodzi do uszkodzenia chrząstki stawowej, przebudowy kości z tworzeniem wyrośli kostnych (osteofity), stwardnienia warstwy podchrzęstnej oraz do powstawania torbieli podchrzęstnych. Często dochodzi do zaburzenia funkcji błony maziowej (wewnętrznej warstwy torebki stawowej). Chorobę zwyrodnieniową stawu biodrowego charakteryzują skargi na ból pochodzący ze stawu podczas ruchu i zmiany stwierdzone badaniem radiologicznym. Choroba zwyrodnieniowa stawów ujawnia się czasem już w 2 i 3 dekadzie życia a w wieku powyżej 60 lat występuje u około 60% osób, będąc najczęstszą przyczyną bólu stawów. Zmiany zwyrodnieniowe rozpoczynają się w chrząstce stawowej i zmianom tym nie towarzyszą dolegliwości bólowe, co wynika z braku unerwienia czuciowego chrząstki stawowej. Dolegliwości bólowe i ograniczenie ruchomości stawu są wynikiem przeciążenia więzadeł, torebki stawowej lub mięśni, procesów zwyrodnieniowych i towarzyszącemu im procesowi zapalnemu błony maziowej z wysiękiem do jamy stawu. Początek choroby jest dyskretny a pierwszymi objawami mogą być osłabienie kończyny dolnej i uczucie zmęczenia. Najwcześniejszym objawem choroby jest ból biodra, początkowo zaostrzające się podczas ruchu lub przy obciążaniu stawu, a ustępują lub zmniejszają się po odpoczynku. W miarę postępu choroby ból staje się ciągły zarówno w ciągu dnia jak i nocy, zmuszający chorego do przyjmowania leków przeciwbólowych. Zmniejsza się ruchomość stawów oraz pojawiają się przykurcze w zgięciu i przywiedzeniu, stawy stają się bolesne przy dotyku, a w czasie ruchu zauważalne jest trzeszczenie lub "tarcie". U niektórych pacjentów choroba objawia się bólem kolana, co wynika z podrażnienia zakończeń nerwu zasłonowego znajdujących się w torebce stawu biodrowego. W przebiegu choroby zwyrodnieniowej dochodzi do powiększanie się i zniekształcenie obrysów stawów, co jest wywołane rozrostem chrząstki, kości, więzadeł, ścięgien i torebek oraz przewlekłym stanem zapalnym błony maziowej. Ograniczenie ruchów biodra dotyczy przede wszystkim odwiedzenia i rotacji wewnętrznej. Oszczędzanie chorej kończyny doprowadza do zaników mięśniowych w obrębie uda i pośladka. W przebiegu choroby zwyrodnieniowej stawu biodrowego może występować skrócenie kończyny i utykanie podczas chodzenia. Terapia zachowawcza, kiedy Pacjent nie kwalifikuje się do zabiegu wszczepienia endoprotezy endoprotezoplastyki polega na zapobieganiu dalszemu postępowi choroby i jej wtórnym następstwom. Odpowiednie wykonywanie zabiegów manualnych takich jak mobilizacje stawu, trakcja osiowa prowadzi do zmniejszenia dolegliwości bólowych. Poprzez aktywność ruchową uzyskujemy wzmożenie ukrwienia i rozluźnieniu tkanek miękkich okołostawowych, co również skutkuje zmniejszeniem bólu i poprawą komfortu pacjenta. Program terapii powinien być przygotowany indywidualnie do danego pacjenta w zależności od stanu ogólnego pacjenta, okresu choroby, w jakim się znajduje i ciężkości objawów.



Korzystanie ze strony oznacza zgodę na wykorzystywanie plików cookie, niektóre mogą być już zapisane w przeglądarce. Więcej informacji znajduje się w polityce prywatności.